neden kışa ait olduğumu anlamaya başlıyorum yavaş yavaş. belki de içgüdüseldi, ayakta kalmak için verdiğim savaşımda. bir kar tanesinin yalnızlığı ve bütün soğukluğuyla gökte usulca süzülerek yokolma istekliliğim.. bir elin sıcaklığında erimekten kaçarak, rüzgarın estiği yöne savrulmak. yakınlaşmadan, uzaklara ait bir kalple yaşamaya karar vermişliğim.
bir kar tanesinin yalnızlığıyla... yalnızlığı ama bütün beyazlığıyla, kötücül kaygılardan öte uyum sağlamak hayata. evet anlamaya başlıyorum yavaş yavaş. kafamın içinde bir bir çözülüyor sorularım. nedenim.. nasılım.... nerdeliliğim... ve neden korkmadığım sessizlikten ve alışmalarım kalabalığa.
şimdi anlamaya başlıyorum. yalnızlığıma aşık oluşum ve bir fuzuli tutkunluğuyla bağlanmam yalnız kalmalara. bir kar tanesinin bütün gücü ve kırılganlığıyla yaşamaya ait oluşumun.....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder